This project has been funded with support from the European Union. This website and all its content reflect the views only of the author,

and the Commission cannot be held responsible for any use which may be made of the information contained therein. Agreement no: 2014-1-FI01-KA204-00088

A narrative and story approach to empower cooperation, cohesion and change in communities through non-formal education.

Raising Strong and Resilient Communities

Raising Strong and Resilient Communities

 

 

 

 

RSRC Samenvatting Manual (NL)

 

Introductie

De wereld – en dus ook Europa – verandert, economisch en sociaal. Gemeenschappen bevinden zich in een overgangsperiode, en niet alleen door de toenemende migratiestromen. Er wordt van burgers meer zelfredzaamheid gevraagd; men wordt gevraagd om te ‘participeren’ en zelf meer verantwoordelijkheid te nemen.

 

In een dergelijke economisch en sociaal instabiele tijde zijn dat veranderingen en uitdagingen die niet zomaar geaccepteerd en aangepakt worden. Over het algemeen zijn burgers in welvaartsstaten dat niet meer gewend, men is relatief passief geworden of men wendt zich af.

De sociale cohesie staat onder druk en beïnvloedt zo gemeenschapszin, samenwerking en goede communicatie. Gemeenschappen raken verstrikt in negatieve (sociale) discoursen die hen kwetsbaar maken.

Mensen willen dat ‘iets’ verandert, maar tegelijkertijd hebben ze de neiging om zich tegen verandering te verzetten.

 

Verandering

We kunnen naar een gemeenschap kijken zoals we haar nu zien, we kunnen er een mening over hebben, we kunnen denken dat we bepaalde problemen herkennen en we willen (of moeten) er een oplossing voor aandragen. Daar kunnen redenen voor zijn: we ‘geven’ er gewoon om; iemand heeft ons gevraagd om te adviseren, iets in te leiden of te ondersteunen; we zijn op en of andere manier verbonden of deel van de gemeenschap. We willen dat ‘het’ beter wordt voor die gemeenschap.

 

Werken met verhalen

Hoe kun je gemeenschappen opvoeden om weerbaar, veerkrachtig en duurzaam te worden Er is een effectief en inspirerend communicatiemiddel om de kloof tussen generaties en culturen, tussen angst en actie, tussen zelfzucht en samenwerking, tussen aanklacht en dialoog  te overbruggen. Dat is het vertellen van en luisteren naar verhalen en vervolgens mét die verhalen áán de verhalen te werken. Narratieve benaderingen en methodes zouden als middelen ingezet moeten worden in niet-formele volwasseneneducatie om verandering te initiëren en tot stand te brengen.

Succesvolle initiatieven zijn afhankelijk van factoren als vertrouwen, het kunnen delen van gevoelens, verschillen te herkennen, te erkennen en te accepteren en overeenkomsten te benadrukken. Wanneer cohesie en vooruitgang de doelstellingen zijn, dan kunnen verhalen en narratieve benaderingen de middelen leveren om engagement en compassie tot leven te brengen. Goede verhalen – verhalen van gedeelde waarden, gedeelde plannen en meer gelijkheid – voorzien in al dat. Eén van de beste verhalen die dat uitdrukt, is democratie.

 

Doelstellingen van het RSRC project

Het innovatieve aspect van dit project is dat het streeft om ‘community educators’ te trainen en te faciliteren om met concrete narratieve benaderingen en methodes te werken, en richtlijnen en cursussen aan te bieden om gemeenschappen te helpen om met huidige EN (herkende en/of geplande) toekomstige situaties om te gaan. Op een individueel niveau betekent dat een verandering van attitude, de negatieve discours van het individu, zoals het blijven hangen in de (dominante) verhalen van het verleden (“Toen was het beter… Ik ben wie ik ben… Ik kon en kan dat niet…”) of verlamd worden door het heden (“Wanneer ik iets doe, verandert er toch niets…”) naar verhalen die inspireren en tot handelen uitnodigen (“Ik zou het best kunnen doen… Ik wil het doen… Het zal werken”).

Het is eenvoudiger om verhalen uit het verleden op te halen en te vertellen dan zich een toekomst voor te stellen.

 

Wat bedoelen we met ‘sterke en veerkrachtige gemeenschappen’?

Bij ‘gemeenschap’ denken we aan gemeenschap in de breedste betekenis van het woord: steden, wijken, dorpen, landelijke gebieden, onderwijsinstellingen, zorginstellingen, organisaties (zakelijk, commercieel, maar ook Ngo’s), vrijwilligersorganisaties die zich bijvoorbeeld over immigranten of ouderen ontfermen. We denken ook aan groepen die gemeenschappelijke perspectieven delen (zoals LGBT organisaties), cohorten zoals werkeloze 50+ers enzovoorts. U kunt er vast meer aan toevoegen.

 

Sterk

Wat bedoelen we als we ‘sterk’ aan gemeenschappen toekennen? Volgens ons is een gemeenschap sterk wanneer haar leden in staat zijn samen, met elkaar te werken, wanneer zij in staat zijn om samen een visie te ontwikkelen, een strategie en stappen te plannen en vervolgens dienovereenkomstig en toegewijd handelen. ‘Sterk’ betekent ook open staan om te leren (van verleden en heden) en dat te overdenken om toekomstige stappen te kunnen zetten.

 

Veerkrachtig

‘Veerkrachtig’ betekent de vaardigheid om op invloeden van verscheurende discoursen, polarisatie en/of negatieve gedragspatronen effectief in te spelen, of ze nu van binnen of van buiten komen. ‘Veerkrachtig’ betekent ook dat de gemeenschap zich aan nieuwe situaties kan aanpassen en dat de leden de (ervaren) bedreigingen (bijv. armoede, werkloosheid, immigratie) aan kunnen en oplossen door middel van een constructieve dialoog. Ze zijn zich ook bewust van (en voelen zich verantwoordelijk voor) de kerntaken die aan hun zijn toegewezen, en voeren zij uit voor het welzijn van allen.

 

Diversiteit heeft prioriteit en is veelzeggend

Dit is wellicht het meest interessante aspect van dit project: de partners hebben gedurende het project aan concrete casussen gewerkt, met nationaal geselecteerde opbouwwerkers, trainers, opleiders en initiatiefnemers binnen gemeenschappen. Met het gegeven van de diversiteit van partnerlanden en toegepaste benaderingen hopen we te kunnen laten zien dat er niet alleen een diversiteit van culturen is maar ook een diversiteit van mogelijke aanwendingen en resultaten van de gekozen benaderingen en methodes. Wat werkt in de ene gemeenschap en/of cultuur kan anders (of helemaal niet) werken in een andere. Dit project en zijn resultaten zal toekomstige ‘verhalenwerkers’ aanwijzingen geven over wat men in de toekomst  kan toepassen of verder uitwerken.

 

Het projecthandboek + manual

Velen van ons zijn geen experts in interviewen of in het faciliteren van verhalen vertellen. Niet al onze partners hadden daarmee een uitgebreide ervaring of waren ervoor getraind. Het doel van handboek en manual is om u te helpen bij het plannen, ontwerpen en starten van een project voordat u begint met het verzamelen van (en werken met) verhalen binnen de gemeenschap.

Daarom hadden we bij aanvang van dit project onze partners eerst een theoretische achtergrond aangeboden, ze geïnformeerd over narratieve benaderingen en methodieken en hebben we gedurende het project meer informatie en kennis toegevoegd. Het boek heeft zich zelf geschreven terwijl de partners bezig waren met en ín hun gemeenschappen. Uiteindelijk konden ook we alle ervaringen, resultaten en suggesties als good practices aan het boek toevoegen.

 

Handboek + manual download

Een downloadbare pdf (in het Engels) zal eind oktober 2016 op de project website voor iedereen beschikbaar zijn. Het Engels is bewust niet te academisch, zodat lezers met een gemiddelde kennis van de taal alle informatie makkelijk kunnen begrijpen.

 

Het handboek: theorie in deel C

We hebben het boek in tweeën gedeeld. Omdat sommige van u misschien weinig of geen ervaring hebben met ‘verhalen’ en ‘narratieve benaderingen’, gaan wij dat in deel C van het boek uitleggen. Dit is het theoretische deel om u de nodige voeding en zelfvertrouwen te geven, aangevuld met  literatuurverwijzingen voor wie zich er nog meer in wil verdiepen.

We adviseren om dit deel serieus te nemen, ook als gids wanneer u ergens aan twijfelt. Indien u echter veel ervaring heeft, is het waarschijnlijk voldoende om de samenvattingen door te nemen en door te gaan naar deel D.

 

Het handboek: de manual in deel D

Deel D is het praktische gedeelte waarin wij (en u) de narratieve benaderingen, hun methodes, oefeningen en activiteiten aan het werk zet, waarbij u een stap-voor-stap proces doorloopt dat geïnspireerd is op de benaderingen die we in deel C hebben geïntroduceerd. De stappen zijn voor een belangrijk deel gebaseerd op Cynthia Kurtz’s Participatory Narrative Inquiry, Barbara Ganley’s benadering binnen stedelijke gemeenschappen, en ander belangrijke auteurs op het gebied van narratieve therapie, narratief coachen en op het gebied van verhalen-werk in gemeenschappen en organisaties. De stappen leiden u langs het in kaart brengen van krijgen van behoeften, mogelijkheden/kansen, beoordelen en stappen plannen, verhalen verzamelen, betekenis- en zingeving. Tenslotte het maken van nieuwe (betere) verhalen, strategieën en geplande acties om de verhalen te communiceren en daadwerkelijk uit te voeren.

 

De activiteitenmatrix

De matrix die we aan het begin van het boek laten zien, is een handig overzicht en gids om de juiste activiteiten per fase te kunnen kiezen. De activiteiten die we laten zien, hebben hun oorsprong in diverse (literatuur)bronnen. We hebben activiteiten gekozen die ons inziens het beste binnen de doelstellingen van het project pasten. Natuurlijk zijn er veel meer methodes / activiteiten te vinden. U vindt ze in de literatuurverwijzingen. De meeste activiteiten zijn in dit project toegepast, in verschillende (culturele) settings en (sociale) contexten. Bij elke activiteit vindt u ook de ervaringen van onze partners en de resultaten die ermee behaald zijn.

 

De cursussen

Tijdens het project zijn er twee intensieve praktijk-georiënteerde cursussen voor toekomstige opbouwwerkers, trainers en initiatiefnemers ontwikkeld. Ze zijn allebei gebaseerd op de in het handboek voorgestelde benaderingen en methodes en de ervaringen en good practices van de partners gedurende het project.

Storybag en InDialogue hebben de inhoud van de cursussen tijdens internationale trainingsdagen in juni 2016 getest. We hebben uit deze pilots een enthousiaste feedback van de deelnemers ontvangen.

 

De cursussen zullen in 2017 beschikbaar zijn en u kunt zich ervoor opgeven (ook binnen KA1 mobilities van Erasmus+). Ze zullen op de projectwebsite en door de individuele partners (nationaal) worden aangeboden.

 

 

De projectvideo’s

U kunt leerzame animaties (alle fases uitgelegd) en video’s van de activiteiten van de partners vinden op ons YouTube kanaal.

 

 

 

 

De stappen in het Nederlandse project

 

First story session with our community in The Hague, December 9, 2015

The group consists of members of an independent volunteer organizations (AdA) that has been founded by unemployed 50+ people to promote the interests of that group. AdA (Arbeidsfit door Adoptie) tries to place individuals for short projects (with a small compensation) in companies to keep the unemployed ‘fit’ for the labour market. And sometimes they achieve success, meaning that some individuals even find new (temporary) employ.

 

9 December we had our first session with a group of eight, starting with short personal stories of origin. After that we explored the pro and con arguments by politics and businesses towards the 50+ population, and the self-perception of our group (e.g. “We are definitely NOT the older generation”). We will keep all of this in mind for the next sessions.

We handed out little Moleskine notebooks with the assignment to use those for notes during the sessions but also to write down observations (short stories from daily life) and insights in between.

After that we asked the participants to write down on post its what they personally wanted to achieve in all sessions to come. All notes were put on a ‘scrum’ table (TO DO – BUSY – DONE) that will be present every following sessions to measure the individual progress. After a presentation about stories and their functions in a personal and societal level (e.g. meaning- and sense making, adaptation) we explored different identities of the participants which led to surprising, moving and hilarious stories, and an animated atmosphere between the participants. The (logical) next presentation was about empathy and the ability to listen to someone else’s story. The session ended with an activity / exercise in pairs where these qualities were tested.

 

 

 

  

 

  

 

  

 

 

 

 

Second session 4 January 2016

There were 2 new participants. They introduced themselves with their ‘story’ of their first name. After that every participant put his objective (from session 1) to the scrum board (moving from To Do to Busy). First round of personal stories from notes from the Moleskine booklet (Story Circle 1) and discussion of values, qualities and insights discovered. Two participants had not done the ‘homework’ because they thought they had no stories. With a little help stories came and another explanation about what makes a narrative and what makes a story (from session 1, also for newcomers). We had started to scratch the surface of identity in session 1, now we looked at what makes identities and the kinds of possible identities (individual and group / tension between self and the other / self-reflection / how do others see us?). We compared vulnerability and weakness and offered definitions from Brené Brown (Daring greatly, 2012), discussed them and looked at stories of shame (or fear) connected to them (Story Circle 2). We gave the stories names. After lunch we were looking at the stories and discussed the onset of patterns we saw. After a presentation about patterns and possible dominant stories we reviewed the stories told once more (twice told stories), which led to insights. Through a presentation on allegory and (cognitive) metaphor we arrived at framing and dominant discourses, but also at framing the self (and the possibilities of re-framing). The last activity was the handing out of ‘Simon’s Story cards’ (an idea of fellow story-worker Simon Hodges) to facilitate individual themes and (concrete) activities for the new year, taking in consideration the main theme and a connected concrete event from last year. This was the assignment to do before the next session (18 January 2016).

The participants were very satisfied with this session and had the feeling that they had learned a lot.

 

 

 

 

 

 

Session 3, 18 January 2016

We started with the scrum: has anything changed? For some there was progress others are still in doubt, mostly because they still are not used to their (workless) situation and have not yet figured out how to cope with that. We continued with the Moleskine diaries that revealed that two of our group have appointments for job interviews (we celebrated)! For others it was reflecting on last time and their current situation. David Bowie’s surprising death led to reflections on change (Bowie was able to change, transform and inspire). We moved on to Simon’s story cards, everyone had put them together and explained major themes of last year and one event / action that stood out. The major theme(s) for the new year (a new focus!) was presented and also the first action towards that. Some were concrete, others were still vague. To collect more inspiration (and possible story elements), we decided to build in an exercise (What should a child have done before its 12th year and of those things what would you like to do tomorrow?). Stories about that were shared in the group. We repeated a short presentation of vulnerability, and shame and a new video by Brené Brown on blaming (we sometimes blame others when we feel shame instead of holding ourselves accountable). We also reviewed shortly the phenomenon of framing (into dominant (personal) metaphors) and the possibility of reframing. The past year could be the ‘old’ frame, the new year the new frame (new theme, new activities, new ‘story’).

To get more focus on a new (personal) story, we introduced the 4 buckets (Annette Simmons) to facilitate vision. The first activity was an illustration and description of a ‘moment you shined’, accompanied by facilitating questions to transform that into a story with a meaning (learning, insight). Every participant presented his illustration and the story coming with it. We discussed them in the group, which led to insights for some. It was interesting to hear that others still divide their days in ‘working hours’ and ‘leisure hours’ even when they are unemployed. It helps them to get through the day better. The same persons are also still looking for a new permanent job while realising that this might not be realistic in the current economic (and societal) environment. A challenging stalemate for the facilitator. The next two sessions were planned and we will continue with the buckets.

 

 

 

 

 

 

Session 4, 3 February 2016

We started with the scrum: has anything changed? One of our participants has got a job! For most of the group there was progress, one was thrown back because of a job interview that had not taken place (“in hindsight, you are too old, don’t bother to come”). We continued with the Moleskine diaries that revealed ‘fighting spirit’ stories and stories of resilience and not being afraid to fall (falling = learning from the experience, getting up and trying again). These stories were inspired by real experiences and examples from the animal world (tv documentary).

Asked if anything had changed since we started the (narrative) activities, all participants said that they had a much more positive attitude, felt more secure in personal presentation, that they had started to reflect on their situation and behaviour and were seeing things a bit more in perspective. But it was clear that for some there was still a lack of focus on the future.

From the assignment to think of ‘bucket’ stories we wanted to do witnessing, but this time we had to leave the venue earlier, so witnessing would have been too time consuming. Instead we decided to let them draw a Tree of Life, based on their experiences and diary notes and results from story circles from the previous sessions. The idea was to use the Tree of Life as a tool to get more focus (fruits and seeds) from roots, soil, trunk and branches. The concept was presented and an example illustration and instructions (and paper and lots of colour pencils and pens) were handed out. Participants took ample time to draw and think.

The experience was that for some it was difficult to be ‘honest’ to yourself and that there probably a lot more to fill in.

Given the limited time we were only able to listen to three tree stories, which were impressive and also gave facilitation clues which individual targets could have more attention during the next session. Everyone agreed that this was powerful ( and empowering) material to use for compelling (and true!) LinkedIn profile story or the basis for a (personal) website or brochure.

The assignment for the next session was to look at the tree once more and add if necessary. Also look at the 4 buckets once more and make notes as to which stories one would like to use (and make meaning) during the next session (witnessing and continuation Tree of Life). And don’t forget the diary!

 

 

 

 

 

 

 

Final session AdA community, The Hague, 7 March 2016

As it was the purpose of this meeting to look at a future and actions towards it, it was good to hear (from their diary notes) that all participants were ready to do that (without knowing we had planned it).

The assignment was to work in small groups on the individual stories with the help of the group. All material (from the story circles, the diary, the interviews, Tree of Life and witnessing) collected in the prior meetings could be used. The question was: “What do you want to achieve?” (knowing – individually and from the others – what your qualities are). The groups worked on big sheets, drawing out the path (qualities, helpers, steps / actions, possible obstacles) to come to a ‘strategy’. They could choose from two options: either to set up an own business or to formulate a clearer story about themselves (what are you capable of, what are your most surprising qualities you could display in a job interview etc). Of course, all these qualities could also play a role in the business model.

After that each of the group participants tried to write a story for the others and for him / herself (using a folk story skeleton shown on the whiteboard). Each participant could then choose the story he/she thought was best fit for him/her and tell it to the whole group in his/her own words (twice told story), with applause from the group. Working together to get a clear picture of a future story of the individual (some surprising stories of new entrepreneurship) was an exhilarating finale.

A short evaluation followed with questions by the facilitator to the audience (what surprised you, what did you like, what else would you like to hear, what could improve? The last scrum showed that (almost all) objectives and expectations had moved in the right direction.

 

Conclusion:

All participants concluded that they have changed during the project towards a positive attitude, a better perception of their current and future situation and that reflecting on their stories and the stories of others had not only helped them personally but also had strengthened the relationships within the group. They realized that it had had a strong effect on collaboration and helping the other with his/her story. They would like to continue that, try it with others in the same situation, and also change their community (AdA) meetings into more fruitful and effective story circles.

In the end we decided to have a reunion within six months to exchange what had happened with their stories. “We will miss these sessions” was a compliment to the RSRC project.

 

During the project one of the participants succeeded in getting a job in her profession. There had already been talks, but our participant suggested that during the decisive interview the lessons learned (ask open questions, tell something unexpected) might have helped her.

 

 

 

 

 

 

6 July 2016

2nd National Seminar

Hilversum, the Netherlands

 

Storybag had been invited by the municipality of Hilversum to hold the 2nd national seminar there. The city of Hilversum (and neighbouring villages) are interested in narrative approaches to facilitate a better dialogue between civil servants and citizens, to narrow the schism between the parties and to create more self-empowered neighbourhoods in cooperation and co-creation with the municipality.

We were able to present the project (plus our explanatory videos) and the results so far, explain the function and effects of working with stories (including narrative practices and the positive effects of Participatory Narrative Inquiry) and also do some workshop activities, like ice-breakers, personal stories, personal mapping and a playful story crafting exercise.

 

All participants (from different departments) were enthusiastic and are definitely planning to start implementing narrative approaches after this summer. Storybag will (hopefully) be invited to advise, assist and facilitate the start of one or more community projects.